Rit 10

In de vroege uren van 3 juni gaat de wekker voor Edwin, Bram, Natali, Jasper en Pauline. De planning geeft aan: om 7 uur vertrekken vanuit Groningen richting Wroclaw. Met kleine ogen gaan de kopjes koffie rond, de laatste dingen worden doorgesproken en de route wordt opgezocht. Daarna krijgen we de autosleutels en kunnen de busjes vertrekken. Het weer lijkt mooi te worden. Onderweg naar de eerste stop zijn er veel files, ontzettend veel wegwerkzaamheden en (eenmaal de Poolse grens over) veel vrachtwagens. Eenmaal in Wroclaw, om 21 uur ‘s avonds, worden de busjes geparkeerd voor de deur van de Makro en gaan we op zoek naar houdbaar voedsel, gezondheidsmiddelen en veel water. Het is een hele klus om alles zo in de busjes te laden dat het niet omvalt en de laatste kilometers naar Krakau worden afgelegd.

Diep in de nacht, om half 3, komt de groep aan bij het hostel. Na een korte nacht slaap gaat om 8 uur de wekker weer en worden de auto’s opgestart om naar Medyka te rijden. Hoe dichter de auto’s bij Medyka komen, hoe meer rijen met vrachtwagens gespot worden die zijn volgeladen met goederen die richting Oekraïne gaan. Aangekomen in Medyka gaan alle spullen die bij de Makro aangekocht zijn naar de vrijwilligers die het de grens over brengen. Dan is het tijd om de busjes schoon te maken zodat ze er netjes uitzien voor de vluchtelingen die mee gaan rijden naar Nederland.

Rond 2 uur ‘s middags komt de groep aan bij een oud Tesco winkelcentrum dat is omgetoverd tot vluchtelingenkamp. De chauffeurs melden zich aan, de vrijwilligers koppelen ons aan de Oekraïense passagiers en al snel is iedereen verliefd op de schattigste passagier van de rit: de drie maanden oude puppy Yasmine. De tolk stelt ons voor aan iedereen en de rit terug kan beginnen. Op de terugweg begint de regen ons in te halen. Het is de bedoeling om in Wroclaw aan te komen voor de avond en te overnachten in een hotel, om de dag erna in één keer door te rijden naar Nederland. Door de bergen heen rijdend wordt er kauwgom uitgedeeld om de oren te klaren, en het uitzicht is zo nu en dan ontzettend mooi. De passagiers maken foto’s tijdens de rit en delen die onderling met elkaar. Aangekomen bij het hotel – een hotel langs de snelweg in de buurt van Wroclaw – gaat het inchecken vlot en worden pizza’s besteld om buiten of op de kamers gegeten te worden. De bestuurders drinken buiten een biertje voor het slapen gaan en al snel is het de ochtend van 5 juni, 9 uur.

De laatste zonnige kilometers naar Duitsland worden gereden. We belanden in een helse regenbui en moeten gas terugnemen, wat enige vertraging oplevert. De eerste groep vluchtelingen wordt in de buurt van Nijmegen afgezet rond 6 uur ‘s middags, waarna de tocht door heel Nederland wordt doorgezet om vervolgens om 11 uur ‘s avonds de laatste rit richting Groningen in te zetten. Om half één ‘s nachts komen de bestuurders doodmoe, maar opgelucht aan in Nederland. Alle vluchtelingen zijn op veilige plekken beland, er zijn bij het afscheid tranen gelaten en er zijn nummers uitgewisseld voor contact.

Rit 10 was meer dan geslaagd, en hopelijk zullen de komende ritten dat ook zijn!