Rit 11

DAG 0: 6 juni

De drivers van de elfde rit, Jelle, Thomas, Emma en Eva, maken zich klaar voor vertrek. Last minute krijgen we te horen dat een Oekraïense moeder samen met haar drie kinderen graag mee willen rijden naar Oekraïne om haar man en hun vader op te halen uit Kiev. Gelukkig is er op de valreep nog een tolk gevonden die met ons mee kan rijden, Tetiana heet ze en ze verblijft in Den Haag.

DAG 1: 7 juni

Daar gaan we dan. De wekker gaat om 05.30 uur. Thomas en Jelle vertrekken op tijd. Emma en Eva hebben Tetiana en de Oekraïense familie om 09.15 opgehaald bij het station en vertrekken daarna richting Polen. De reis verloopt voorspoedig voor beide bussen. Geen files, mooi 140 km/h op cruise control en een muziekje via onze telefoons. Zo snoepen we enkele minuten van onze ETA bij de Makro in Wroclaw af. Toch belanden Jelle en Thomas in een file. Ze besluiten de snelweg te verlaten en de file te omzeilen. Zo zien ze ook nog wat van de Poolse omgeving, ook leuk, maar het slechte weer maakt het er niet mooier op.

Eenmaal bij de Makro aangekomen, staat ons een hele grote klus te wachten: de bussen vullen met bruikbare en noodzakelijke goederen. Voor onze rit is er specifiek vraag naar: handdoeken, beddengoed, volwassenen incontinentiemateriaal, chocolade, koekjes en noten. Jelle en Thomas doen hun best om alle schappen leeg te trekken en hun bus te vullen. Wanneer ze voor de vierde ronde de Makro uit komen, rijden Emma en Eva de parkeerplaats van de groothandel op. Na kort overleg gaan Thomas en Jelle babyvoeding en medicijnen kopen. Vervolgens rijdt de bus met Tetiana en de familie door naar het hotel in Rzeszow.

DAG 2: 8 juni

Na een korte nacht gaat de wekker van Emma en Eva om 04:30 uur. De familie kan met een bus naar Lviv waarvoor ze om 06:30 uur bij de grens moeten zijn, bij het plaatsje Medyka. Gelukkig is het helder en licht buiten, anders zou het wel taai zijn. Hoe dichter we bij de grens komen, hoe meer rijen met vrachtwagens er geparkeerd staan langs de weg. Aan het randje bij de Pools-Oekraïense grens stoppen we. We geven de familie een stevige knuffel en via Tetiana wensen hun het beste.

Onze volgende stop is bij de locatie waar we de goederen kunnen afleveren. We hebben met Jelle en Thomas afgesproken om daar om 08:30 te zijn. Eenmaal daar aangekomen worden we ontvangen door een hele aardige Nederlandse jongen. In rap tempo halen we de bussen leeg en sorteren we de nieuwe voorraad. Na het uitladen rijden we door naar de Tesco in Przemysl. Daar worden we opgewacht door Irene. Ze meldt ons aan als drivers, we ontvangen een bandje met een QR-code en Irene vertelt ons wie met ons mee zullen rijden naar Nederland. Na wat passen en meten met de bagage en personen vertrekken we met elf vluchtelingen en één hond weer richting Nederland. We bezoeken onderweg een hotel in de buurt van Dresden waar we rond 20:00 uur zullen aankomen. Bij aankomst heeft iedereen even de tijd om te acclimatiseren en stellen we voor om met z’n allen een pizzaatje te eten in het dorp. Ondanks de bijzondere omstandigheden heerst er een gezellige sfeer in de groep. Er wordt zachtjes gelachen, een klein wijntje gedronken en met gevulde buikjes zijn we om 23.00 op één oor gegaan.

DAG 3: 9 juni

Opnieuw worden we wakker met mooi weer. Er staan vijf stops op de planning: de Lidl, Budel, Eindhoven, Dreumel en Utrecht. De Lidl in Duitsland is om 07.00 uur al open, dus na een goede nacht kunnen we ook met een goed ontbijt onze rit vervolgen. Jelle en Thomas zitten in de auto met één familie, ze kunnen hen naar een gastgezin brengen in Dreumel. De luxe van Tetiana als tolk in de bus van Emma en Eva is bij hen niet per se een gemis, want de communicatie via Google Translate verloopt prima. Na een kop thee met iets lekkers hebben Jelle en Thomas afscheid genomen van de familie en zijn van Dreumel naar Groningen gereden.

Emma en Eva zijn via Budel en Eindhoven aangekomen in Utrecht voor hun laatste stop. We vonden het moeilijk om de vluchtelingen achter te laten bij hun tijdelijke nieuwe ‘thuis’. Het is emotioneel en we realiseren ons bij het laatste afscheid wat we voor deze mensen hebben kunnen doen: een veilige plek, maar ver van hun eigen thuis. We kletsen nog even met Tetiana en bespreken hoe moeilijk het ook voor haar was om Oekraïne te verlaten met drie koffers en verder niets. Met een stevige knuffel nemen we afscheid waarna Emma en Eva ook weer naar Groningen rijden.

We kijken terug op een mooie en onvergetelijke ervaring. Daarbij zijn we iedereen ontzettend dankbaar voor alle donaties waardoor onze rit en het kopen van alle goederen mogelijk werd gemaakt.