Rit 2

In Przemysl werden wij verwelkomd in een klooster. We mochten plaatsnemen in de eetkamer waar we vervolgens heerlijke soep en allerlei Poolse gerechten voorgeschoteld kregen. Dankzij onze tolk Yehor, was het mogelijk om met de nonnen te communiceren. Zij vertelden dat er meerdere busjes per dag spullen kwamen brengen naar het klooster. Van daaruit brengen Oekraïense chauffeurs het over de grens, naar de plekken waar dit het nodigst is.

Na de heerlijke maaltijd begonnen we met het uitladen van de busjes. Alle hulpgoederen staan veilig in de ruime berging van het klooster en zijn inmiddels alweer opgehaald door de Oekraïense chauffeurs.

Een van de moeilijkste dingen van de rit stond ons nog te wachten, namelijk naar de vluchtelingenopvang. Ongeveer op 10 minuten rijden van het klooster ligt een sportoutlet die volledig is omgebouwd tot vluchtelingenopvang. De parkeerplaats van dit terrein staat vol met politie, dixies en geïmproviseerde tenten waar mensen zich kunnen aanmelden. Overal zie je verdwaalde en verslagen mensen lopen met alleen maar een paar tassen.

Na gebeld te hebben met ons contact, Lucy, bij het vluchtelingencentrum, konden we ons aanmelden als chauffeurs terug naar Nederland. De regels zijn erg aangescherpt in vergelijking met vorige week. Men wil zeker zijn dat je van een officiële organisatie bent. Dit als gevolg van de verdwijning van een bus meisjes afgelopen week. Gelukkig vertrouwden ze ons omdat we al eerder waren geweest.

Lucy had vooraf al 9 mensen ingelicht dat zij mogelijk naar Nederland konden. Nadat de registratie was voltooid heeft Lucy hen opgehaald. Twee alleenstaande vrouwen van begin 30 en begin 40. Een familie met zoontje, moeder en oma. En nog een familie met twee zoontjes van 2 en 3, moeder en oma en een klein hondje. Allemaal kwamen ze uit verschillende delen van Oekraïne. Sommigen uit gebieden tegen de Russische grens, zwaar getroffen dus.

Vooraf waren we al tot de conclusie gekomen dat het essentieel was om er gelijk voor te zorgen dat de vluchtelingen zich veilig en vertrouwd bij ons voelden. We hebben met hulp van Yehor allemaal kort iets over onszelf vertelt. Tot onze verbazing konden moeder en oma van de twee jonge kinderen een klein beetje Nederlands. Moeder had acht jaar geleden kort in Nederland gewoond en sprak (veel beter dan ze zelf vond) Nederlands. Deze familie kon mooi met z’n vieren op de achterbank van de 7-persoonsbus met chauffeurs Emma en Tom zodat de andere vijf samen met Yehor Maarten en Charlie in de andere bus konden. Op deze manier was de taalbarrière het laagst.

Net als bij de eerste rit vonden we het belangrijk om even goed en comfortabel te eten. In de buurt van Krakau hebben we bij een gezellig restaurant gegeten. In eerste instantie vonden de vluchtelingen het ongemakkelijk om eten te bestellen, maar gelukkig kon Yehor ze vertellen dat ze zich niet bezwaard hoefden te voelen. Met Poolse live muziek op de achtergrond en lekker eten werd de realiteit even vergeten.

Het was inmiddels al 21:00 uur en we hadden besloten om nog een flink stuk te rijden zodat we de dag er na enigszins op tijd aankwamen in Groningen. In een fijn hotel in de buurt van Wroclaw kwamen we rond middernacht aan. Even een goede nachtrust voor ons allemaal zodat we om 07.00 uur ‘s ochtends snel konden ontbijten om onze rit te vervolgen.

In de 9-persoonsbus wisselden Charlie en Maarten het rijden lekker af. Wanneer de ene aan het rijden was, was de andere druk bezig met het bellen van gastgezinnen. Het is prachtig om te zien hoe het regelen van gastgezinnen gaat. Overal zijn mensen die willen helpen en die hun huis open stellen. Dankzij contacten van verschillende organisaties en daarna vooral via via, werden drie gastgezinnen allemaal in de buurt van Groningen geregeld. Het gezin in de 7-persoonsbus had de voorkeur om meer richting de randstad te gaan en zij kozen ervoor om daar zelf iets te regelen.

Na een lange rit reden we rond donderdag rond 20:00 uur Groningen in. Aangekomen bij het eerste gastgezin, werden we warm en hartelijk ontvangen. Twee lieve ouders en dochtertjes hadden hun huis opengesteld voor een van de alleenstaande vrouwen. Je zag een enorme last van haar schouders afvallen toen we eindelijk veilig in een fijn huis met lieve mensen om tafel zaten. Wederom dankzij Yehor werden alle eerste belangrijke zaken snel vertaald en besproken.

Vervolgens zijn we naar het volgende adres gereden waar de familie van drie; zoontje, moeder en oma terecht konden. Ook hier werden we warm ontvangen en konden we dankzij onze tolk snel alle vragen beantwoorden. De gastfamilie had een mooi blad met plaatjes en vertalingen van Oekraïens naar Nederlands het kind gemaakt. Ook deze vluchtelingen zijn op een goede plek terecht gekomen.

Op het laatste adres konden we de tweede alleenstaande vrouw langs brengen. Wederom een warm welkom en een glimlach op het gezicht van de Oekraïense vluchteling die hopelijk de komende dagen een beetje kan wennen aan ons land.

Hier eindigde de rit voor Charlie, Maarten en Yehor. Maar Tom en Emma hebben de familie van vier nog naar Amsterdam gebracht. Een van de kinderen was ziek geworden door de reis en de lange dagen in de opvang in Polen. We hebben ze dus een warme overnachting in een hotel in Amsterdam gegeven, mogelijk gemaakt door jullie gulle donaties. Emma woont in Amsterdam, en helpt ze vandaag verder met hun inschrijving, waarna ze hun oude bekenden daar kunnen opzoeken. Na het ommetje via Amsterdam was Tom uiteindelijk pas rond 02:00 uur weer in Groningen, en sloot hij daarmee onze rit af.

Wat ongelooflijk mooi dat dit nu de tweede week op rij is dat we zo’n rit hebben mogen maken. Het doel is om dit komende weken door te zetten en nog veel mensen op deze manier een beter tijdelijk bestaan te bieden.