Rit 3

Dankzij de geslaagde eerste twee ritten konden we deze keer met nog meer busjes en chauffeurs vertrekken. Op dinsdagochtend stonden we met acht man en vier bussen klaar bij Pouw Rent en begonnen we aan de eerste uitdaging: de jacht naar pakjes sap. Lucy (ons contactpersoon ter plaatse) had ons namelijk gevraagd hiervan zoveel als we konden vinden mee te nemen, omdat dit in Polen bijna nergens meer te krijgen is en er veel vraag naar is in het noodhulpcentrum in het Poolse stadje Przemysl, onze bestemming. Met een laadbak vol sap, gevonden in Hannover, vervolgden we onze weg naar Polen om de bussen verder te vullen met o.a. luiers, dierenvoeding, tandenborstels en spaghetti. De babyvoeding was helemaal uitverkocht, maar gelukkig vonden we hier bij een Makro nog een voorraad van. Babyvoeding is een duur grapje, dus de vele donaties kwamen goed van pas.

De overnachting in Krakau was daarna kort maar hard nodig. Vanaf Krakau was het op woensdagochtend nog zo’n 3 uur rijden naar het klooster in Przemysl, waar we wederom warm ontvangen werden door de aanwezige nonnen. Hoewel het met handen en voeten ging – en met vertalingen van onze geweldige tolk Alex – begrepen de nonnen en wij elkaar vanwege ons gemeenschappelijke doel om de Oekraïners bij de grens te helpen. Het was mooi om te zien hoe het klooster van verschillende kanten volgeladen werd met hulpgoederen, die keurig gesorteerd werden door de nonnen om vervolgens verder naar Oekraïne gedistribueerd te worden.

Van de nonnen kregen we een heerlijke lunch en er volgde een kort intermezzo omdat één van de autosleutels kwijt was, waardoor het hele klooster in rep en roer was en alle net binnengebrachte boodschappen weer binnenste buiten gekeerd moesten worden. Gelukkig was dit een goede teambuilding exercise (of zoals Alex zou zeggen: teambuilding is key). Toen was het tijd voor de volgende etappe: het humanitaire noodhulp centrum in Przemysl, op tien minuten rijden van het klooster vandaan. Op deze plek, net over de grens bij Lviv, wordt momenteel de grootste humanitaire crisis van Europa gemanaged en wordt noodhulp verleend aan vele gevluchte Oekraïners, voordat zij in andere Europese landen opgevangen worden. Vanaf hier zouden er zeventien Oekraïense passagiers met ons mee terug naar Nederland rijden.

In de rij voor de registratie en screening bij het hulpcentrum raakten we aan de praat met verschillende vrijwilligers vanuit heel Europa die in Przemysl actief zijn. Zij nemen de organisatie van het centrum op zich, zijn werkzaam als tolk, coördineren het vervoer van mensen naar ergens anders in Europa, brengen indien nodig gewonde mensen naar het ziekenhuis of gaan (soms te voet) naar de Oekraïense grens met bevoorrading. Door Lucy, die met een oneindige lach door het centrum op en neer rent om dingen te regelen, werden wij gekoppeld aan zeventien Oekraïense mensen die naar Nederland wilden: twee gezinnen, bestaande uit zowel jonge kinderen als senioren; een ouder echtpaar; en twee jonge vriendinnen van in de twintig, waarvan één zwanger. Allemaal hadden ze maar een paar tassen met spullen bij zich. Hoewel we blij zijn dat we deze mensen konden meenemen, was het schrijnend om te zien dat er nog tientallen mensen zaten te wachten tot ook zij naar ergens anders in Europa konden. Dit onderstreept het belang van onze ritten (en dus van jullie donaties!) des te meer.

Toen alle passagiers met hun minimale bagage in de busjes hadden plaatsgenomen, konden we vertrekken en begon de lange rit naar Nederland. Onderweg begon de zoektocht naar geschikte gastgezinnen in Nederland. Het moet voor de passagiers gek zijn geweest om op het moment van vertrek nog niet precies te weten wat hun eindstation zou zijn, maar wij waren vastbesloten een fijne plek voor ze te vinden. Op de bijrijdersstoel naast Erik-Jan was Noor continu aan het bellen om voor iedereen een passend gastgezin te vinden, wat uiteindelijk – tot onze grote opluchting – lukte.

Na een overnachting in het centrum van Wroclaw, de nodige maaltijden onderweg, wat klein oponthoud met de auto van Edwin en Kjell, en een lange rit door Duitsland kwamen we aan het begin van de donderdagavond de regenachtige Nederlandse grens over. Op de achterbank klonk zacht, maar ook nog vertwijfeld gejuich toen we het bord met “Nederland” passeerden: het einde van een lange reis was in zicht, maar ook het begin van een onbekende nieuwe fase. Hier scheidden de wegen van de busjes en werd een deel van de passagiers in de omgeving van Den Bosch ondergebracht en een ander deel werd in Utrecht door Arthon en Jesper overgedragen aan een lieve gastheer, om naar Zeeland te gaan. In de gastgezinnen werden onze passagiers met open armen en vol warmte ontvangen, waardoor wij met een gerust (maar enigszins vermoeid) hart de laatste etappe terug naar Pouw Rent in Groningen konden afleggen.

We kijken met gemengde gevoelens terug op deze rit. Blijdschap en opluchting dat deze zeventien mensen nu een veilige plek in Nederland hebben, maar ook verdriet om de mensen die we niet mee hebben kunnen nemen. Een gevoel van leegte vanwege het onverdiende onrecht dat deze mensen is aangedaan, maar ook een gevoel van warmte vanwege de vele lieve mensen die zich inzetten om de lasten te helpen verlichten. Het is te hopen dat deze situatie niet lang meer zal voortduren, maar tot die tijd stelt het ons enigszins gerust om te zien hoeveel mensen bereid zijn te helpen: van de vrijwilligers in Przemysl, en de nonnen in het klooster, tot de mensen van Project Gastgezinnen Oekraïne, die de gastgezinnen in Nederland regelen. Maar ook de hotels en restaurants die onderweg korting geven aan Oekraïners, en bijvoorbeeld Pouw Rent die ons korting geeft op de huur van de bussen. En ook jullie als donateurs, die essentieel zijn voor de houdbaarheid van dit project, en natuurlijk niet te vergeten de initiatiefnemers van Stichting Oekraïne Express, die keihard werken om alles goed te laten verlopen. Dit alles is hartverwarmend.

Ook bij deze derde trip stonden we weer versteld door de vele gulle donaties: naast de financiële bijdragen van familie en vrienden hebben we een enorme donatie van Mirage3D gekregen, waaronder het gebruik van de bedrijfsbus, die door Jelle werd opgehaald in Den Haag, en 3000 km aan brandstof. Ook hebben twee apotheken uit de omgeving van Groningen voorraden verband e.d. gedoneerd. Dat er uit zoveel hoeken hulp komt, is wat ervoor zorgt dat we onze ritten kunnen blijven maken. Aanstaande maandag vertrekt de volgende rit met weer een groep chauffeurs. Ook zij kunnen jouw financiële bijdrage en steun goed gebruiken.