Rit 5

Drie Renault Traffics en één Peugeot 5008 starten woensdagochtend 20 april rond een uur of zes de motoren in Groningen. In deze auto’s: acht gemotiveerde – en een klein beetje vermoeide – chauffeurs en één vertaler. Bestemming: Przemysl, een klein stadje aan de Pools-Oekraïense grens die voor de vijfde keer in vijf weken tijd bezoek uit Groningen kan verwachten, om goederen af te leveren en vluchtelingen mee terug te nemen. Hoewel nog voor de Duitse grens de eerste afslag wordt gemist – zoals gezegd, het was vroeg – verlopen de eerste kilometers voorspoedig. Tegen de tijd dat de eerste colleges aan de RUG gaan beginnen, is Bremen al lang en breed gepasseerd en om 12.00 uur is het tijd voor een wat langere lunchpauze in het idyllische Grimma, bij Leipzig.

Het wordt serieus op het moment dat ons konvooi tegen het einde van de middag Wroclaw bereikt. Hier slaan we voor bijna vijfduizend euro aan goederen in bij de plaatselijke Makro, Action en apotheek. De ontvangen donaties waren hiervoor van cruciaal belang en zijn goed besteed. Medicijnen, onderbroeken, luiers, babyvoeding, pasta, rijst en veel ondergoed worden in de auto’s geladen. Het zijn goederen waarvan we weten dat ze gewild zijn, ofwel in Oekraïne, ofwel bij het vluchtelingenkamp in Przemysl. Na het doen van deze inkopen en een etentje bij de Poolse Ikea, vervolgen we onze weg naar Rzeszow. Hier hebben we een goedkoop hostel geboekt voor één nacht, een prima overnachtingsplek na een lange dag op het asfalt.

De volgende dag kruipen we om zeven uur ’s ochtends weer achter het stuur. Het is nog vijf kwartier rijden naar de eerste stop: het klooster in Przemysl. Hier aangekomen geven we het eerste deel van de in Wroclaw aangeschafte waar af. Dit zal vanaf hier Oekraïne ingestuurd worden. Terwijl we de zakken pasta en de potten tomatensaus en babyvoeding het klooster in tillen, dekken de nonnen voor ons de tafel. We kunnen, voordat we doorreizen naar het vluchtelingenkamp, eerst nog koffie drinken in het klooster.

Als we het klooster achter ons hebben gelaten, is het nog slechts een kwartiertje rijden naar het vluchtelingenkamp. Dit kamp bevindt zich in en om een winkelcentrum. Op de parkeerplaats staan meerdere busjes zoals die van Stichting Oekraïne Express: een groot konvooi uit Leeds, een paar busjes uit Zweden en nog een andere groep Nederlanders uit Meppel. Aangekomen moeten we eerst een covid test doen, die voor alle deelnemers gelukkig negatief is. Vervolgens melden we ons aan bij een grote oranje tent. Ondertussen hebben we ook al Lucy ontmoet, de geweldige vrijwilliger daar met wie de stichting in contact staat. Ze heeft al vluchtelingen geselecteerd die hebben aangegeven graag naar Nederland te willen. We geven haar de vele lege koffers mee, die hard nodig zijn in het vluchtelingencentrum, en acht tassen ondergoed.

Uiteindelijk zijn we maar kort bij het vluchtelingencentrum. Ons konvooi rijdt iets na twaalven weer naar het westen. Onze medepassagiers zijn 23 vluchtelingen, vier honden en één kat. Het duurt niet lang of de meeste passagiers slapen al. De terugweg verloopt even voorspoedig als de heenweg. De honden in de bus houden zich bijzonder stil en de kinderen kijken verwonderd naar buiten. Het is al donker als we weer bij de Pools-Duitse grens staan voor een buffet bij een wegrestaurant. Nederlanders en Oekraïners laten zich het Poolse voedsel goed smaken en zijn helemaal klaar voor de laatste etappe: de overnachting in Leipzig.

Zoals gezegd hebben we een kat bij ons. De rode kater laat zich gewillig meeslepen maar heeft wel één eis: een kattenbak. Zonder kattenbak doet hij zijn behoefte niet. Via contacten in Leipzig weten we het voor elkaar te krijgen een kattenbak op te halen bij een Duitse kattenliefhebber, die toevallig op slechts vijf minuten van het hostel woont. Nu we er zeker van zijn dat mens en dier een comfortabele avond tegemoet gaan, sluiten we onze ogen in Leipzig.

Op vrijdag zitten we opnieuw ’s ochtends vroeg alweer met z’n allen in de auto’s. De sfeer in de groep is bijzonder goed. Waar het in Oost Polen nog slecht weer was, schijnt in Leipzig het zonnetje. De vluchtelingen die we meenemen, lijken ook langzaam iets meer los te komen, en de honden, die over allerlei kunstjes blijken te beschikken.

De lunchpauze van vrijdag was een mooie. In Nedersaksen rijden we een klein stukje van de snelweg af, naar een restaurant in de bossen met een speeltuin erbij. Er worden curryworsten besteld, foto’s gemaakt van geel blauwe bloemen en de kinderen die we bij ons hebben, zien we vrolijk lachen. Er heerst een gezellige sfeer in de groep op dit punt.

Een kleine drie uur later nemen we afscheid in Winschoten. Vanuit hier worden de vluchtelingen door ons naar verschillende opvanglocaties of gastgezinnen in Noord-Nederland gebracht. Allemaal komen ze goed terecht. We kijken terug op drie bijzondere dagen.

Aanstaande dinsdag vertrekt de volgende rit. Wil je ook rijden? Meld je dan bij ons. Doneren om deze en toekomstige ritten te supporten kan via bunq.me/stichtingoekraineexpress.